26-09-06

Pi's part

Eindelijk wat tijd gevonden om mijn beleving van Berlijn op het web te zetten...

Vrijdagavond laat kwamen we aan in onze Bed and breakfast, een chique herenhuis zo bleek. Snel het bed in om dan zaterdag onze nummers te gaan ophalen in de 'fair'. Knap georganiseerd trouwens, ondanks de massa die zondag zou deelnemen was er geen sprake van chaos. Vele standjes konden ons een hele tijd bezig houden, zo lieten we onder andere een footscan uitvoeren door experten van Adidas. In de namiddag keken we wat rond in Berlijn, we moeten beslist eens teruggaan om wat meer te zien, maar deze keer ging het ons natuurlijk om de marathon, die kwam stilaan maar zeker dichterbij.

's avonds liepen we nog wat los (jammer genoeg bleek mijn knie nog niet helemaal pijnvrij...) en kropen dan ons bed in.

Om vijf uur ging de wekker, ik at brood met confituur en nog wat van de pasta die Tom aan het eten was. Daarna konden we ons al in onze outfit uitdossen en was het voor mij van het grootste belang dat ik nog eens goed naar het kleinste kamertje kon gaan (In Edinburg bleek dat een groot probleem). Anderhalf uur voor de start wandelden we dan naar de start, daar toegekomen bleek het nog een eindje koppen lopen om onze zak kwijt te geraken, ik wenste Tom veel succes en zette het op een loopje naar de juiste vrachtwagen, op weg naar de juiste box kon ik nog even het bos in, ideaal dus.

Precies acht minuten voor de start stond ik in mijn startbox, dat bleek nog niet zo helemaal vooraan te zijn, nu ja, ik zou die Haile wss toch niet kunnen bijhouden, dus dat gaf niet echt. Even later kwam de massa in beweging, tot mijn verbazing ging het echt niet zo goed vooruit en de ballon van 3u00 was niet te bespeuren. Ik voelde wel dat het iets sneller moest om onder de drie uur te lopen, dus begon ik aan een helse inhaalbeweging. Ik keek even op mijn klok, verrek, die stond stil op 15sec, ik vroeg de tijd dan maar aan de man naast me en herstartte de klok. Na een tien minuten kreeg ik dan toch een ballon in het zicht, zo'n tweehonderd meter voor me, ik besloot mijn inhaalmanouevre verder te zetten zodat ik 'rustig' de man met de ballon kon volgen zonder op mijn ietwat onbetrouwbare klok te moeten kijken. Het was enorm druk, ik kreeg voortdurend voeten tegen mijn hielen, kuiten, kwam zelfs bijna ten val en was dus heel blij als ik na een tiental kilometer de ballon had bereikt. De drukte was daar echter nog niet opgelost, het bleef soms echt oppassen geblazen en vooral kalmte bewaren als je voor de zoveelste keer op de hielen werd getrapt. De drankposten waren dan ook een hekel punt, vooral omdat het met bekertjes te doen was. Ik vond er niet anders op om even te stappen en twee bekertjes sportdrank naar binnen te werken, lopend zou ik nooit genoeg in mijn mond krijgen en iets te veel ernaast...

Het parkoers was wel heel vlak en de supporters waren geweldig, er stonden verschillende groepjes muziek te maken, hele orkesten zelfs. Dat maakt zo'n wedstrijd echt de moeite waard, iedereen staat je vol overgave aan te moedigen! Aan kilometer 20 was het voor mij uitlijken naar mn trouwste supporter, Sylvia. Ze zou me een flesje sportdrank aanreiken zodat ik niet enkel op die bekertjes moest overleven, dus keek ik extra goed om me heen. Blijkbaar nog niet goed genoeg want plots hoorde ik wel een paar keer luid 'Pi' roepen achter mij, ik keek om en daar was ze (liep ze beter gezegd), geweldig, ik nam het flesje aan en liep verder met hernieuwde moed (ondertussen deed mijn knie wel al serieus pijn, maar het bleef draaglijk).

Aan kilometer 28 liep ik nog altijd bij de juiste ballon, de benen voelden echter helemaal niet meer goed aan, ze schreeuwden zelfs al om een bed met masseuse. Dat zag er niet goed uit (en voelde nog veel minder), even dacht ik al aan stoppen maar ik liet me dat nog niet toe. Aftellen tot km 42 leek me nog veel te ver, dus probeerde ik daaraan nog niet te denken en focustte op km 34, waar Sylvia me nog eens zou toejuichen en bevoorraden. Het kostte me enorm veel moeite maar ik slaagde erin de ballon niet van me te laten weglopen tot dat punt, daar stapte ik even om rustig de sportdrank te drinken en me moed te laten inspreken, ik kon echt niet meer en wist dat ik die drie uur kon vergeten, De mensen en vooral Sylvia schreeuwden me terug in gang en ik beloofde mezelf veel chocolade als ik ook deze marathon zou uitlopen. Het rustige tempo bleek dankzij het ultravlakke parkoers nog vol te houden, ik begon zelfs terug wat mensen in te lopen, niet dat ik versnelde, maar zij versnelden nog minder...

Dat gaf moed en eens de Brandenburger Tor in zicht kwam kon zelfs de kramp in mijn linkerbovenbeen me niet meer stoppen. In alle euforie zweepte ik het publiek voor de finishlijn nog wat op en waande me alweer de winnaar ;-)

Na de welgekomen drankjes en snoepjes na de finishlijn, de massage op het langverhoopte bed en de douche tss lotgenoten kon ik reeds mijn resultatenfiche ophalen:

     Rang / Rank                909
     Klassenrang / Class Rank   127 (MH)

     Nettozeit / Chip total     3:02:15
     Geschwindigkeit / Speed    13.9 km/h
                                4:19 min/km

                      Brutto    3:03:34
                       1. HM    1:29:05
                       2. HM    1:33:09,650

                       km  5    0:21:50
                       km 10    0:41:57
                       km 15    1:02:53
                       km 21    1:24:11
                       km 25    1:45:39
                       km 30    2:06:56
                       km 35    2:29:28
                       km 40    2:52:36

 

Toch nog een PR dus! En een geweldig gevoel aan over gehouden, mijn wilskracht heeft het gehaald!

Ik mocht wel mijn wonden likken. zoals te verwachten was mijn knie niet in goede staat, maar ook mijn tenen waren niet opperbest, aan weerskanten een bloedblijn en een blauwe nagel..., in mijn linkerkuit heb ik een bloeduitstorting, een grote blauwe plek dus. Al bij al viel dat nog mee, geen grote blessures eigenlijk. Die linkerkuit wijst er wel op dat ik serieus heb proberen compenseren voor de pijn in mijn knie, ik denk dat dat me toch veel energie zal gekost hebben, maar vooral de manoeuvres in de eerste tien kilometer hebben me volgens mij de das omgedaan. De volgende keer zorg ik dat ik op een betere plaats sta...

Maar eerst geniet ik volop van de nodige weken rust en de roes na zo'n prestatie. Ik dank jullie allemaal voor de aanmoedigingen in de voorbereiding naar de marathon toe en feleciteer Christophe met zijn opvallend goede pronostiek!

 

Hieronder een foto van mij na de marathon genomen door een sympathieke italiaanse dame (ze had een camera in de hand, ik sprak haar aan en vroeg haar me de foto dan door te mailen en zoals je ziet heeft ze dit ook gedaan, wat zijn de mensen toch vriendelijk!)

berlino085b

 

17:40 Gepost door Tom|Tom|Pi in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

25-09-06

Berlijn - Tom's part

Groots! Zo heb ik mijn eerste marathon ervaren. De Duitsers kennen er wel wat van om zulke events te organiseren: alles was tot in de puntjes voorbereid: start, aankomst, bagageplaats, massage. Top!

Wat betreft mijn eigen gevoel:  uitspraken zoals "De marathon laat zich niet zomaar temmen", "emotioneel", "zwaar!" schieten me door het hoofd.

De ochtend van de marathon om 5 uur opgestaan om me te goed te doen aan een pasta-ontbijt. Rustig de tijd genomen om te douchen en ons voor te bereiden (meerdere bezoekjes aan het kleine kamertje) om vervolgens naar de start te vertrekken. Daar is het al enorm druk, en ik moet als snel de wegen met Pi scheiden, gezien hij in box C staat en ik bij de beginners in box H, we spreken tevergeefs af om na de aankomst terug samen te komen.

 

Na enige tijd in de box gestaan te hebben komt de "massa" eindelijk in beweging. 300m verder verlaat ik toch even het parcours om nog maar eens de dichtsbijzijnde boom van water te voorzien. Ik heb er zin in: de benen zitten goed, het hoofd is fris, maar: wat een hitte zo vroeg in de ochtend al. Het zweet breekt me onmiddellijk uit en ik besef dat het nodig zal zijn bij elke drankpost goed te bevoorraden. Jammer wel dat ik helemaal achteraan moet starten, want hier is het nog erger dan bij de 20km van Brussel: meer dan 40000 deelnemers lopen me voor de voeten, en de eerste kilometers lijken we wel stil te staan. Mijn bedoeling was de pacers van 3u45 op te zoeken en daar mee te lopen, maar ik besef al snel dat dat een kwasi onmogelijk opgave is.

 

Vanaf km 7 ongeveer kan ik eindelijk min of meer mijn eigen tempo lopen (ook al blijven er op gans de omloop mensen me voor de voeten lopen). Het gaat prima en ik neem onderweg tal van fotootjes van de mensen om me heen, van mezelf, van de Duitse cultuur. Ja, ik wil ook wel een leuke herinnering aan mijn eerste en heb een mini cameraatje meegenomen.

Halfweg zit ik nog steeds een 3-tal minuten achter op het beoogde schema en ik besluit niet naar de tijd te kijken, maar gewoon te lopen en te genieten. Het gaat nog steeds goed en ik schrijf snel een sms'je naar ons Stefanie en Constance (yep, die gsm had ik ook bij - voor het geval ons tweede kindje zou besluiten ietwat vroeger tevoorschijn te komen). De zon broeit nu fel en ik heb spijt dat ik geen zonnecreme heb meegebracht. Aan km 25 zie ik de eerste mensen afhaken: stappen aan de kant, gaan zitten, stretchen,... ja en de "marathon" moet nog maar echt beginnen. Aan km 30 krijg ik plots een zeer onaangenaam gevoel in de kuiten,... dedju ik ga hier toch geen kramp krijgen zeker? Ik moet noodgedwongen het tempo ietwat laten zakken.

Links en rechts zie ik steeds meer mensen die vertragen of beginnen stappen, maar ik denk bij mezelf: deze marathon LOOP ik uit. Ik kijk ook goed uit rondom mij of ik geen kleine dwerg met een zwarte baard en een ferme hamer zie staan. Gelukkig is hij bij mij niet langsgekomen. Km 35: dit is het punt waar ik van de coach een beetje mag versnellen als ik nog fris zit .... no way dus; alles begint pijn te doen. Geen krampen, maar gewoon pijn. Ik begin ook lichtjes hoofdpijn te krijgen, waarschijnlijk van de felle zon.... Km 37,5: nog 5 kilometerkes, maar wat een kilometerkes. Het tempo begint te zakken, maar ik kan toch nog een gemiddelde van zo'n 10km/h aanhouden. Nog meer pijn.

Km 40: De psychologische opkikker: er staat geen 3 meer, maar een 4 nu... nog 2,195km afzien.

Km 41: de spieren doen nog steeds pijn, maar ik zie in de verte al de zuilen van de "Brandeburger Tor", het kan me niet meer schelen. Ik pers eruit wat er nog uit te persen valt. Mijn mp3 speler zet ik af. Ik wil genieten van het publiek dat me vooruitstuwt. Ik hoor nu ook de muziek van de aankomst "John Miles - Music". Wooooowww, ... chilll!!! Ik krijg kippevel overal. Een moment om nooit te vergeten. Met de laatste krachtinspanning sleur ik mijn afgematte lichaam over de streep en dan .... rust! Even uitblazen, maar niet gaan zitten. Genieten:  lekkere bananen en een glaasje verdunde rebull (ik weet niet of dat zo gezond is, maar de sportdrank en het water van onderweg kwamen er langs mijn oren uit.)

Ik kijk naar de tijd die ik afgeklokt heb: 3u55'30" .... yes! Mijn eerste marathon en al onmiddellijk onder de 4 uur! De 3u45 vooropgestelde tijd, daar denk ik niet meer aan. Ik geniet gewoon! Fantastisch!

 

Loopgroet, Tom.

 

PS:

Officiele gegevens:

Nr: 5761

Overall plaats: 9159

Nettochiptijd: 3:55:29 (weerom slechts 1s afwijking met mijn eigen opgemeten tijd)

Tussentijden:

5km: 00:29:34

10km: 00:56:41/00:27:07

15km: 01:23:20/0:26:40

20km: 01:50:11/0:26:51

25km: 02:17:03/0:26:52

30km: 02:44:11/0:27:09

35km: 03:12:03/0:30:26

40km: 03:42:28/0:30:26

 

Tijd/km: 05:34

Snelheid: 10,75km/h

14:48 Gepost door Tom|Tom|Pi in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

22-09-06

t is bijna zo ver

Yep, yep, de spanning begint te stijgen. Morgenmiddag Pi oppikken en dan ... richting Berlijn. De voorbereiding is goed geweest. Deze week voldoende rust genomen.Ja ik ben er klaar voor denk ik.Berlin, here we come!Loopgroet, TCRunning.

00:36 Gepost door Tom|Tom|Pi in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

16-09-06

Nog acht dagen....

De marathon van Berlijn komt nu wel heel dichtbij. In de voorbereiding ben ik jammer genoeg niet van blessures gespaard gebleven... eerst an mijn dikke teen, dan mijn enkel en nu doet mijn linkerknie pijn bij het lopen. De kine bevestigde dat het om een peesontsteking ging, nl. de 'patella-pees'. Nu maar hopen dat de rustweek dat in orde kan brengen...Anderzijds voel ik me heel sterk, de conditie is er, op mijn knie na ben ik er volledig klaar voor. Laat de pronostieken maar komen! Mijn doel en pronostiek: 2u59m59s, met of zonder knie ;-)Loopgroeten, Pi

11:49 Gepost door Tom|Tom|Pi in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

04-09-06

ING Brussel halve marathon ... verslagje, met vertraging.

Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen: de ING Brussel halve marathon betekende voor mij een nieuwe PR!

De eindtijd die ik zelf heb opgemeten (chrono gestart en gestopt bij het overschrijden van de matten.): 01:42:45. De eindtijd die geregistreerd werd door chronorace: 01:42:46. Slechts een luttele seconde verschil, de mannen van chronorace hebben (voor mij althans) duidelijk goed gemeten.

Op mijn Garmin GPS registreerde ik een totale afstand van 21,53km en een gemiddelde snelheid van 4'45" per kilometer bij een gemiddelde hartslag van 169 slagen per minuut. Dient het nog gezegd te worden dat ik uiterst tevreden ben met dit eindresultaat? Dit is natuurlijk te danken aan de juiste training, voldoende rust in de laatste dagen voor de wedstrijd en uiteraard ook dankzij de steun van mijn twee vrouwkes thuis.

 

De dag van de wedstrijd voelde ik dat het goed zat. Op tijd gaan slapen, op tijd uit bed geraakt (zonder teveel te moeten wrijven in mijn slaapoogskes) en om 7:00 onmiddellijk aan de kook geslagen om mijn pastamaaltijd (met een beetje olijfolie en wat kaas) te bereiden. Vervolgens heb ik rustig gegeten, een douchke genomen en mijn sportoutfit aangeschoten om vervolgens richting Brussel (naar Pi) te vertrekken. Reeds enkele minuten later sta ik al bij Pi aan de deur en vertrekken we tesamen richting Jubelpark. Onderweg nog even Tom D. en zijn vriendin Carolien opgepikt en rustig naar de start gewandeld.

 

Ditmaal geen knallend pistool blijkbaar, want zonder dat ik het besef komt de massa (kleine massa ditmaal) in beweging en is de wedstrijd begonnen. Ik ken het parcours ditmaal al wat beter (ongeveer hetzelfde als dat van de "20km van Brussel") en weet dus in welk tempo ik kan starten. Iets sneller dan gewoonlijk vertrek ik dus en merk al snel dat mijn hartslag redelijk snel omhoog gaat. Ik steek dat op de "positieve stress" en voel dat ik dat tempo goed kan aanhouden. Na 5km lopen zit ik op een tijd van 24'59", het gaat dus goed, ik heb geen enkel probleem en dankzij de drankgordel die ik ditmaal meegenomen heb kan ik drinken wanneer ik er behoefte aan heb. Onderweg maak ik uiteraard ook nog gebruik van de drankposten. Na km-paal 7 lijkt er iets eigenaardigs aan de gang: de volgende km-aanduiding wijst 11 aan ... al snel besef ik dat dit de aanduiding van de marathon is en laat me verder leiden door de km aanduiding van mijn GPS. Een goed idee blijkt achteraf, want hetvolgende km bordje dat ik tegenkom voor de halve marathon is op km 15!

Na 10km gelopen te hebben zit ik nog steeds op een gemiddelde van +/- 4'55" per km en ik besluit het tempo lichtjes op te drijven. Alles blijft goed gaan en ik begin steeds meer andere lopers in te halen. Ik maak er een spelletje van: ik kies een doel (loper) uit op enkele 100m voor mij en fixeer me op die persoon, vervolgens probeer ik meter per meter in te lopen op die loper/loopster. Zo blijf ik tot aan de voorlaatste beklimming richting Jubelpark de ene na de andere in te halen. Aan de voet van de voorlaatste beklimming zit ik nog steeds "fris" en voer nogmaals een tempoversnelling uit. Iedereen rondom mij lijkt stil te staan, ik heb vleugels gekregen, ik vlieg gewoonweg iedereen (allez,  bijna iedereen) voorbij. Boven toegekomen zie ik nog een foto-shootpoint staan en al lachend steek ik de duimen op ten teken dat het goed gaat. De fotograaf moet op het gepaste ogenblik hebben afgedrukt: zie foto die Pi heeft geplaatst (nr 6087). Het gaat even naar beneden, om dan de allerlaatste klim naar de Grote Markt aan te vangen. Mijn vleugels hangen er nog steeds aan en ik vlieg wis en waarachtig tussen mijn medelopers heen. Daarenboven hoorde ik op dat ogenblik nog een opzwepend nummer op mijn mp3 speler die het gemoed in hogere sferen placht te brengen.

De laatste 500m pers ik er nog een spurtje uit en terwijl ik over de oranje matten zoef hoor ik Pi (die nog grotere vleugels heeft dan ik) me aanmoedigen. Wauw, wat een mooie tijd druk ik af, een gevoel van tevredenheid en rust daalt over me heen (ook al piekte mijn hartslag op 188 bij de aankomst).

 

Na even nagepraat te hebben met mijn collega lopers besluit ik huiswaarts te keren, omdat ons Constance lag te brullen om haar papa(sorry mannen, hopelijk kan ik volgende keer er nog ene mee gaan drinken).

 

Volgende afspraak: Berlijn.

 

Loopgroet,

TCrunning.

 

 

Enkele groepsfoto's gemaakt door onze sterfotografe:

 

 

22:23 Gepost door Tom|Tom|Pi in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |